Luna piena (Πανσέληνος)


Cosa può accadere, quando una luce osserva un'altra luce?
Quali note si trasmettono attraverso misteriosi collegamenti
come la corda di una chitarra che scandisce la melodia del tempo?
C'è un momento della vita in cui cresci e vorresti indietro gli istanti che hai sottovalutato
senza acquistare nulla dall'emporio dei tuoi sogni.
Eppure era lì, disponibile come una amante che si concede totalmente,
ma tu scegli sempre qualcosa di meno impegnativo
la mezzaluna, anzichè la luna piena,
un colore soltanto, anzichè l'intero arcobaleno.

Cosa può succedere, quando una luna incontra un'altra luna?
Quali miti distoglierà dal loro sonno il cuore palpitante della notte?
Anche i draghi prima o poi invecchiano e diventano mansueti
ma tu vai ancora alla ricerca di quel castello
che la tua insicurezza e il tuo temporeggiare non hanno mai conquistato.
Eppure la sua porta era aperta,
come la pupilla dell'occhio che si dilata completamente
per lasciare impressa in se un'immagine desiderata.
Ma tu scegli sempre la finestra semichiusa,
la fessura invece della profonda crepa,
lo strappo nel velo anzichè il nudo corpo statuario.

Cosa può succedere, quando una luce non sopporta di guardare un'altra luce?
Quando uno sguardo evita un altro sguardo?
Quando il pentagramma viene svuotato delle sue note,
tutta questa musica che svanisce dove va a finire?

                                          Stàvros Girgenis (traduzione dal neogreco di Paolo Sartiano)


Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως κοιτάζει ένα άλλο φως;
Ποιες νότες ανταλλάσσονται από διόδους μυστικές
σαν τη χορδή που κιθαρίζει τη μουσική του χρόνου;
Κάποτε μεγαλώνεις κι αναζητάς τα δευτερόλεπτα που ξόδεψες
χωρίς να αγοράσεις κάτι απ' την πραμάτεια των ονείρων σου.
Κι όμως ήταν εκεί, απλωμένη σαν ερωμένη που δίνεται ολάκερη, 
αλλά εσύ διαλέγεις πάντα κάτι το λιγότερο,
το μισοφέγγαρο, αντί για την πανσέληνο,
το ένα χρώμα, αντί για όλο το ουράνιο τόξο.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φεγγάρι συναντά ένα άλλο;
Ποιοι θρύλοι να ξυπνούν σαν ξεκινάει να χτυπά η καρδιά της νύχτας;
Οι δράκοι κάποτε γερνούν κι εξημερώνονται 
κι εσύ ακόμη αναζητάς το κάστρο 
που δεν εκπόρθησε ποτέ ο δισταγμός κι η αναβλητικότητά σου.
Κι όμως η πύλη του ήταν ανοιχτή, 
κόρη ενός ματιού που διαστέλλεται ολάκερο
για να δεχτεί το αγαπημένο σχήμα εντός του.
Αλλά εσύ διαλέγεις πάντα το μισόκλειστο παράθυρο,
τη χαραμάδα αντί για τη βαθιά ρωγμή,
το σχίσιμο στο πέπλο αντί για το γυμνό κορμί του αγάλματος.

Τι να συμβαίνει, όταν ένα φως δεν αντέχει να κοιτάζει ένα άλλο φως;  
Όταν ένα βλέμμα σβήνει για να μην δει το άλλο;
Όταν το πεντάγραμμο αδειάζει από τις νότες του,
όλη αυτή η χαμένη μουσική πού να πηγαίνει;

[Από τη συλλογή Μάγαδις (Φούγκα), Εκδόσεις Ρώμη 2017]